Wat afvalt van den hoogen God Moet vallen. Eenzelfde deel, eenzelfde lot Voor allen. ‘t Gezin, ‘t geslacht, het volk, de staat, De kleinen en de grooten. Verlaten wordt, wat God verlaat, Wat God verstoot, verstooten. Wel hoort men dagelijks stem op stem Weelinken: “Geen nood! Wij redden ‘t zonder Hem!” Maar die het zeggen, — zinken.
Neen, zonder kruis geen kroon! Maar wonder kroon wel menig kruis In hart en huis, Mijn zoon! Waar ‘t leed gedragen wordt, Maar zonder ootmoed bij de schuld, En ‘t hart niet duldt Maar mort! Waar ‘t kruis wordt nagesleept, Vertoond, vergeerlijkt, opgekleurd, En ‘t hart niet treurt, Maar dweept! De lijdzaamheid des Mans, Des Christens, die in God gelooft. Zij slechts is ‘t hoofd Een krans. Maar dezen werpt hij neer Voor Hem, die ‘t kruis droeg zonder schuld, Aan Hem de hulde, En de eer!
De wereld schreeuwt: “Wees toch geen kind”! Maar God geeft mij ‘t gebod te lezen: Een kind te worden. En ‘k bevind, Dat ik ‘t moet zijn, om ‘t niet te wezen.
